Traumatisch ziekenhuisbezoek

Ik heb veel blaasontsteking gehad als kind. Behalve dat ik niet van drinken hield, was er geen fysieke oorzaak voor de blaasklachten. Toen ik een jaar of vijf was, moest ik naar het ziekenhuis om mijn blaas te laten onderzoeken. Of ik wel helemaal uitplaste.. Dus mijn moeder en ik gingen naar het ziekenhuis. Voor het onderzoek moest ik in twee keer uitplassen. Halverwege ophouden en dan verder. Ok, ik snap het. Ik moest op een tafel gaan liggen, met mijn billen op een soort kleine autoband, bloot, benen wijd en toen deed de dokter een buisje in mijn plasbuis. Wat?! Kan dat? Gatver, wat voelt dat naar! Ik verstijf in mijn hele reactievermogen. Ik wil eigenlijk wegrennen, maar ik onderdruk en bevries mezelf om het niet te doen. Waarom lig ik hier alleen en waarom staat mijn moeder ver weg achter glas?

Ze lieten vloeistof in mijn blaas druppelen uit een hangend zakje. Ik moest aangeven wanneer ik voelde dat ik moest plassen. Na een tijdje moest ik ineens heeel nodig. De dokter haalde het buisje eruit en ik plaste alles uit. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, maar gelukkig hoefde het niet opnieuw. “Geeft niet, dat je helemaal uitgeplast hebt. Je hebt het goed gedaan hoor”, zeiden ze. “Hoezo? Goed gedaan? Ik moest toch half uitplassen en dan pas helemaal?”

Voordat ik me begon te verdiepen in trauma’s, wist ik niet dat zulk een ervaring een trauma genoemd werd. Ondertussen heb ik ervaren dat dat zo is. Ik kom nog regelmatig terug bij deze ziekenhuis-scene, wanneer ik me afvraag waar een patroon ontstaan is. Het was echt een kluster van trauma’s voor mij: intieme delen bloot en doorboord door een vreemde man, het niet goed doen, moeder ver weg achter glas, geen begrip voor wat ik echt nodig had.

Tijdens een Completion Process heb ik de dynamiek van de situatie compleet veranderd. Er hoefde in mijn verbeelding helemaal geen onderzoek te gebeuren. De dokter en het ziekenhuis heb ik effectief uit de weg geruimd, wat een sterk gevoel van persoonlijke kracht gaf. Ik heb een nieuwe moeder voor mijzelf gevisualiseerd, die begreep dat ik warme nabijheid nodig had om mijn koude blaas op te warmen. Mijn verbeelding genas dit patroon in al haar facetten en het voelt nu heel anders. De herinnering geeft mij een ander gevoel, er is rust, begrip en kracht in het verhaal gekomen. Dat is het wonder van je visualisatie!

Iedereen heeft in zekere mate trauma’s opgelopen, ook al kijk je terug op een fijne jeugd. Er zijn altijd momenten geweest dat je je afgewezen voelde, dat je alleen was en hard viel en dat er niemand was om je even te helpen, dat je ouders ineens heel boos waren op jou, of op elkaar en je snapte er niks van, je voelde je machteloos of net een zieltje te veel voor je ouders..

Al dit soort ervaringen laten sporen na. Het is een lichte vorm van Post Traumatic Stress Disorder (PSTD). Het maakt dat je steeds weer in dezelfde patronen vervalt. Of dat je altijd bepaalde lichamelijke klachten hebt.

Dat is in principe helemaal niet erg. Het heeft je gemaakt tot wie je bent en dat is, vanuit een bepaald perspectief, helemaal perfect. Maar PTSD of negatieve patronen beletten je wel om ten volle te leven. Helemaal als je zeker weet dat je PTSD hebt omdat je oorlog, verkrachting, verwaarlozing of iets dergelijks traumatiserends hebt meegemaakt.

In alle gevallen laat The Completion Process je zien waar de oorzaak van je huidige beklemmende emotionele en fysieke patronen vandaan komen en meteen tijdens het proces verander je deze patronen in een gezonde stroom van nieuwe levensenergie.

In plaats van trauma’s uit de weg gaan, ga je ze juist aan in een veilige omgeving. Je bént nu veilig. Als je er even uitstapt, ben je veilig. No matter what! Het wonderlijke is, dat je je zelfs veilig kunt voelen over het feit dat je je niet veilig voelt.

Een trauma heeft altijd meerdere lagen en meerdere aspecten, dus opeenvolgende processen zijn net als het afpellen van lagen van een ui. Je komt gaandeweg steeds dichter bij de kern en naarmate je die kern nadert, krijg je steeds meer van je levensenergie terug. In de meeste gevallen, is één Completion Process voldoende om in een bepaalde dynamiek een grote, bevrijdende verandering te laten gebeuren.

Leave a Comment