Trauma

In mijn blog over de Safe Haven meditatie vertelde ik over hoe je een ervaring kunt creëren door middel van je verbeelding. Hoe je de ervaring van vrijheid, van overvloed of verbinding kunt laten ontstaan in je verbeelding.

Ik weet dat veel mensen vinden dat je jezelf voor de gek houdt op die manier. Je verbeelding is toch niet echt?? Of wel soms!!?? Nou… eigenlijk wel! Voor je fysieke ervaring is het hélemaal echt. Het zijn immers je gedachten en emoties die je fysieke ervaring kleuren. Het maakt niet uit of die gedachten en emoties opkomen vanuit de ‘realiteit’ of vanuit verbeelding. Anyway.. ik wil het hierover hebben:

In plaats van met je verbeelding nieuwe ervaringen te creëren, kun je ook oude ervaringen benaderen met je verbeelding. Oude ervaringen die nog in je systeem zijn blijven ‘hangen’.

We hebben allemaal als baby en als kind en soms ook op latere leeftijd ervaringen gehad die zijn blijven hangen in ons systeem. Of we hebben ze gewoon geërfd. Die zorgen er dan voor dat je steeds in bepaalde situaties op een bepaalde manier denkt en voelt. Ook je fysiologie, de automatische processen in je lijf, reageren constant op de aanwezigheid van die vastzittende energieën. Daardoor ontstaan dan kwalen of ziekten of gemoedstoestanden die we als onprettig ervaren.

Vaak weten we niet bewust wat de gedachten en emoties zijn, die ons ziek of bedrukt maken. We weten niet precies wat de energie is, die vast zit in ons. Anders hadden we het gemakkelijk kunnen oplossen! We weten het vaak niet meer, omdat we het niet aankonden, toen iets overweldigends ons overkwam. Het is stilletjes verhuisd naar ons onderbewuste.

Zoals gezegd, kun je je verbeelding gebruiken om deze onbewuste en vastzittende energieën te benaderen. Wat in je onderbewuste terecht is gekomen door energetische erfenis of door onverwerkte ervaringen, kun je vaak wel gemakkelijk benaderen met je verbeelding, in combinatie met je gevoel. Je werkt dan om je eigen logische brein heen, die zich ooit juist als taak had gesteld je te beschermen voor die zware en onprettige energieën.

Energieën die vast zitten, zijn bijna altijd te vertalen in geboden en verboden. Je mag iets niet of je moet iets.

Verboden zijn bijvoorbeeld: Je mag bijvoorbeeld niet boos zijn. Je mag niet huilen. Je mag maar met één iemand tegelijk contact hebben. Je mag niet veel geld hebben. Ik mag mijn mening niet geven.

Of geboden: je moet altijd hard zijn voor jezelf. Je moet alleen kunnen leven. Je moet je huis netjes hebben. Je moet altijd vriendelijk zijn.

Dit soort overtuigingen heeft bijna iedereen wel en we vinden het misschien zelfs wel gewoon normaal en sociaal wenselijk.

Maar er zijn ook ‘vertalingen’ van vastzittende energie die wél voor problemen zorgen. Ik kom ze maak al te vaak tegen tijdens 1-1 sessies:
Relaties mogen geen toekomst hebben.
Niemand mag mijn liefde ontvangen.
Ik mag geen fijn leven hebben en genieten.
Ik mag mijn intuïtie niet vertrouwen.
Ik mag geen angst tonen.

Ik moet óf op iemand neerkijken óf naar iemand opkijken.
Ik moet de ander altijd voorop stellen.
Ik ben een goed mens als ik geen liefde toelaat.
Ik moet opgaan in de groep.
Ik moet mezelf straffen.
Als ik iets krijg, moet ik méér teruggeven.
Ik moet zwijgen over ongewenste zaken.

Of andere belemmerende overtuigingen:
Mijn creaties zijn niks waard.
Ik hoor er niet bij.
Niemand houdt van mij.
Als ik rijk wordt, steel ik van anderen.
Mijn lijf is vies.
Sex willen is zondig.
Er is geen ruimte voor mij.
Niemand ziet mij voor wie ik ben.

Bewúst zijn we het waarschijnlijk allemaal niet eens met al deze stellingen, geboden en verboden. Helemaal geërfde energieën zijn vaak erg ver weggestopt, omdat we ons er helemaal niet mee kunnen identificeren. Maar áls ze in je systeem vast zitten, dan hebben ze invloed op je. Ik noem ze vaak je tegenroeiers. Want ze houden je tegen, ze maken dat je je zwaar voelt, slecht of een buitenbeentje. En uiteindelijk (of nu al) kunnen ze zorgen voor fysieke of mentale kwalen en ziekten.

Voordat deze tegenroeiers vertaald kunnen worden in woorden, is het vaak makkelijker om een energie te vertalen in kleuren, vormen en bewegingen. Juist die onbestendige gemoedstoestanden, die niet echt als jóu voelen, maar die er wel zijn, kun je vaak makkelijk benaderen met je verbeelding.

Het proces van een Completion Process is erop gericht om de dynamiek van deze vastzittende energieën te op te sporen en te transformeren. Zodat de tegenroeiers écht voor altijd omkeren en met je mee willen varen op de stroom van je leven. Hoe meer tegenroeiers je doet omkeren, hoe meer je leven als een stroom van passende ervaringen is.

Ik heb veel blaasontsteking gehad als kind. Behalve dat ik niet van drinken hield, was er geen fysieke oorzaak voor de blaasklachten. Toen ik een jaar of vijf was, moest ik naar het ziekenhuis om mijn blaas te laten onderzoeken. Of ik wel helemaal uitplaste.. Dus mijn moeder en ik gingen naar het ziekenhuis. Voor het onderzoek moest ik in twee keer uitplassen. Halverwege ophouden en dan verder. Ok, ik snap het. Ik moest op een tafel gaan liggen, met mijn billen op een soort kleine autoband, bloot, benen wijd en toen deed de dokter een buisje in mijn plasbuis. Wat?! Kan dat? Gatver, wat voelt dat naar! Ik verstijf in mijn hele reactievermogen. Ik wil eigenlijk wegrennen, maar ik onderdruk en bevries mezelf om het niet te doen. Waarom lig ik hier alleen en waarom staat mijn moeder ver weg achter glas?

Ze lieten vloeistof in mijn blaas druppelen uit een hangend zakje. Ik moest aangeven wanneer ik voelde dat ik moest plassen. Na een tijdje moest ik ineens heeel nodig. De dokter haalde het buisje eruit en ik plaste alles uit. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, maar gelukkig hoefde het niet opnieuw. “Geeft niet, dat je helemaal uitgeplast hebt. Je hebt het goed gedaan hoor”, zeiden ze. “Hoezo? Goed gedaan? Ik moest toch half uitplassen en dan pas helemaal?”

Voordat ik me begon te verdiepen in trauma’s, wist ik niet dat zulk een ervaring een trauma genoemd werd. Ondertussen heb ik ervaren dat dat zo is. Ik kom nog regelmatig terug bij deze ziekenhuis-scene, wanneer ik me afvraag waar een patroon ontstaan is. Het was echt een kluster van trauma’s voor mij: intieme delen bloot en doorboord door een vreemde man, het niet goed doen, moeder ver weg achter glas, geen begrip voor wat ik echt nodig had.

Tijdens een Completion Process heb ik de dynamiek van de situatie compleet veranderd. Er hoefde in mijn verbeelding helemaal geen onderzoek te gebeuren. De dokter en het ziekenhuis heb ik effectief uit de weg geruimd, wat een sterk gevoel van persoonlijke kracht gaf. Ik heb een nieuwe moeder voor mijzelf gevisualiseerd, die begreep dat ik warme nabijheid nodig had om mijn koude blaas op te warmen. Mijn verbeelding genas dit patroon in al haar facetten en het voelt nu heel anders. De herinnering geeft mij een ander gevoel, er is rust, begrip en kracht in het verhaal gekomen. Dat is het wonder van je visualisatie!

Iedereen heeft in zekere mate trauma’s opgelopen, ook al kijk je terug op een fijne jeugd. Er zijn altijd momenten geweest dat je je afgewezen voelde, dat je alleen was en hard viel en dat er niemand was om je even te helpen, dat je ouders ineens heel boos waren op jou, of op elkaar en je snapte er niks van, je voelde je machteloos of net een zieltje te veel voor je ouders..

Al dit soort ervaringen laten sporen na. Het is een lichte vorm van Post Traumatic Stress Disorder (PSTD). Het maakt dat je steeds weer in dezelfde patronen vervalt. Of dat je altijd bepaalde lichamelijke klachten hebt.

Dat is in principe helemaal niet erg. Het heeft je gemaakt tot wie je bent en dat is, vanuit een bepaald perspectief, helemaal perfect. Maar PTSD of negatieve patronen beletten je wel om ten volle te leven. Helemaal als je zeker weet dat je PTSD hebt omdat je oorlog, verkrachting, verwaarlozing of iets dergelijks traumatiserends hebt meegemaakt.

In alle gevallen laat The Completion Process je zien waar de oorzaak van je huidige beklemmende emotionele en fysieke patronen vandaan komen en meteen tijdens het proces verander je deze patronen in een gezonde stroom van nieuwe levensenergie.

In plaats van trauma’s uit de weg gaan, ga je ze juist aan in een veilige omgeving. Je bént nu veilig. Als je er even uitstapt, ben je veilig. No matter what! Het wonderlijke is, dat je je zelfs veilig kunt voelen over het feit dat je je niet veilig voelt.

Een trauma heeft altijd meerdere lagen en meerdere aspecten, dus opeenvolgende processen zijn net als het afpellen van lagen van een ui. Je komt gaandeweg steeds dichter bij de kern en naarmate je die kern nadert, krijg je steeds meer van je levensenergie terug. In de meeste gevallen, is één Completion Process voldoende om in een bepaalde dynamiek een grote, bevrijdende verandering te laten gebeuren.

nl_NLNederlands