Liefde

Mijn kindjes (7&9) waren ziek thuis afgelopen week. Ik was dus ook noodgedwongen thuis… En eigenlijk vind ik dat altijd heeeerlijk!! Lekker knus in pyjama rondlopen de hele dag en veel knuffelen op de bank. Én lekker tekenen deze keer! Eindelijk heb ik deze magische mandala afgemaakt, die al een jaar ofzo half-af in een mapje zat. Hij heeft te maken met t root chakra, naar mijn idee.

Veiligheid en licht in de basis. Voel jij er iets bij? Ervaar je iets wanneer je ernaar kijkt?

Ik vind het altijd zo magisch aan creatieve projecten dat het begint met een idee, wat je een soort ‘spark’ doet voelen: Yes, dat ga ik doen! En dat je er dan aandacht aan besteedt en dat er dan iets uitkomt wat je niet had kunnen bedenken, niet exact zoals het eruit komt. Dat het resultaat je idee enorm kan overtreffen. Dat je verrast kunt worden door wat je eigen handen creëren. Dat is bij deze mandala zeker gebeurd!

Eigenlijk net zoals wanneer je je keuzes maakt in het leven. Het begint ook met een ‘yes, ik ga dit of dat proberen’ en dan besteed je er oprechte aandacht aan en dan wordt het iets. En eigenlijk altijd iets anders dan wat je precies in gedachten had. Waarom willen we dan vaak weten of iets gaat lukken? Waarom willen we zekerheid?

De wet van aantrekkingskracht geeft ons meer dan we in eerste instantie zelf kunnen bedenken. We hoeven alleen maar onze ‘vonkjes’ van blijdschap op te merken en ermee aan de slag te gaan op de één of andere manier, tot het het gewenste resultaat geeft. Hoe, maakt niet uit. Als het vonkje maar niet al te zeer ingekapseld is door overtuigingen als ‘ik kan het toch niet’ of ‘niemand zal het leuk vinden wat ik doe’ of ‘ik ben niet goed genoeg’… Dan kan het lastig worden om van je ‘vonkjes’ een vuur van mooie ervaringen te manifesteren. Van teveel inkapseling kunnen de resultaten van je acties tegenvallen of uitblijven…

Laatst had ik een klant die na twee diepgaande sessies weer zin had gekregen om haar leven vorm te geven.. (Daarvoor had ze een burnout gehad, die alweer wat beterend was ondertussen, ze had laag zelfbeeld, alsof ze niks moois verdiende, incest meegemaakt… diepe shit..!) Zij mij vroeg in ons nagesprek: “Het lijkt me heel leuk om bij een kinderdagverblijf te werken. Zal ik dat proberen.?” (Ik geef trouwens haast nooit keuze-advies!) Maar deze keer zei ik: “Ja, doe dat. Probeer het! Je weet niet of je paardrijden leuk vind, totdat je op een paard hebt gezeten..! Je moet het gewoon ervaren en dan heb je ieder moment de mogelijkheid om opnieuw te kiezen.” Ze vroeg nog of dat dan wel vervullend zou zijn? Moest ze niet iets hoger grijpen of iets meer ‘spiritueels’ doen? Nee! Gewoon je ‘joy’ volgen. Het is de kunst om de joy die vlak voor je voeten ligt op te pakken en te ervaren..!

Nu, nadat ze twee weken bij het kinderdagverblijf heeft gewerkt, kreeg ik een e-mail met een soort update van haar leven. En het ‘werk’ overtreft haar verwachtingen! Ze krijgt er juist energie ván! Ze is gelukkig daar én ze zijn gelukkig met haar! Haar perfecte baan op dit moment en ze voelt zich energiek en gelukkig. Zo’n grote ommekeer!!Ik draag deze mandala op aan zo’n ommekeer: ik wens je toe, wanneer je dit leest, dat je je veilig en geliefd voelt om je vreugde tot in je diepste basis te ervaren en te volgen <3

Misschien wil je er een poosje naar kijken, om er een gevoel of een boodschap uit te halen.

Om dit verhaal te delen met de wereld.

Tegelijkertijd vind ik het zó mooi om dit soort magische gesprekken te kunnen hebben met mijn kinderen!

Ilana (7) ligt al in haar bed om te gaan slapen. Ze kijkt me angstig aan.

“Mamma, weet je, soms ben ik heel bang dat mijn knuffels of dat geesten mij horen.” Ze kijkt achter haar, naar een hele berg knuffels achter haar hoofdkussen en ook even om ons heen in de kamer.

“Als ik eraan denk dat ik mijn ene knuffel liever vind dan de andere, want ik vind bijvoorbeeld Oe-oe [een aapjesknuffel] gewoon véél liever dan al mijn andere knuffels… Van haar hou ik het meest! Want die heb ik al zó lang en het was mijn eerste lievelingsknuffel!Maar dan ben ik bang dat de andere knuffels jaloers zullen worden en dat ze dan iets heel gemeens zullen doen tegen mij! Want voor mij leven mijn knuffels écht he?!” Ze is een beetje gaan huilen. “Dan ben ik bang dat ze dan wraak gaan nemen ofzo! Dat kunnen ze, want voor mij leven ze echt he?!”

Ze is een beetje radeloos. Ze denkt even, en vertelt dan verder:
“Eigenlijk vind ik ook wel al mijn knuffels heel lief.Want ze zijn allemaal wel mooi en bijzonder op hun eigen manier. De ene is heel zacht, de ander heel mooi…”
Hmmm, hier wringt iets, denk ik ondertussen. Dat laatste isniet waar. Ze vindt niet al haar knuffels even lief…

Als ze even stopt, zeg ik: “Lieverd, ik snap dat je zo bang bent en ook verdrietig als je bedenkt dat je knuffels misschien wraak zullen gaan nemen of iets heel gemeens zullen doen tegen jou. Maar ik geloof niet dat ze dat zullen doen. Echt niet. Ze zijn allemaal goed en lief. Ze leven in jouw verbeelding… En ook geesten gaan je geen kwaad doen. Maar weet je wáár ik denk dat het je zeer doet?”

“Nee”, zegt ze door haar tranen heen.

“Ik denk dat het bij jou zelf zeer doet. Dat het zeer doet in je hart, omdat je voelt dat het pijnlijk is om van iets te houden en van iets anders niet. Dan maak je zo’n verschil: jij wel, maar jij niet! En dat dóet gewoon zeer, om zo’n oordeel te hebben over mensen of dingen. Dat voel ik ook zo, als ik dat doe.”

Ik aai haar even over haar hoofd.
“Maar weet je lieverd, ik hou ook meer van jou en Tian dan van andere kinderen. Daar kan ik niks aan doen. En ik hou ook meer van pappa dan van andere mannen. Maar ik kan ook heel veel van andere mensen houden…”

“Ja, maar wij zijn je kinderen! En pappa en jij horen bij elkaar!”

“Ja, dat klopt. Daarom is dat ook zo. Maar weet je, ik vind het eigenlijk wel heel mooi dat het je pijn doet wanneer je van de ene knuffel meer kan houden dan van de andere. Weet je waarom?”

“Nou?”, zegt ze.

“Ik geloof dat je die pijn alleen maar kunt voelen als jeeen heel puur hartje hebt. En dat vind ik er zo mooi aan!” Ik kijk haar blij aan. Het maakt me blij om zo met haar te praten. Ik ga verder:
“En je mag best van je lieve Oe-oe het méést houden, van álje knuffels. Je mag altijd een voorkeur hebben!”

Ik voel even bij mezelf. Dat doet nog steeds een beetje pijn. Maar het is een soort vreugdevolle pijn.

“Dat doet nog steeds een beetje pijn he?” vraag ik Ilana. Ze knikt. “Maar die pijn voelt wel heel zacht… Eigenlijk wel alsof dat klopt ofzo. Volgens mij doet het alleen écht pijn als je iets wegduwt om iets anders liever te kunnen vinden. Of mooier. Als je iets wat je minder vindt, echt buitensluit. Met een scheiding ertussen. Dan doet het zeer.”

Er begint een lichtje te stralen in haar ogen. En haarlijfje ontspant.

“Dus ik kan gewoon van iets houden! Zonder datik iets anders minder lief of mooi hoef te vinden!”

“Ja!”

Dan vraagt ze of ik pappa nog even wil halen voor een kus en een knuffel.

“Tuurlijk schat. Welterusten alvast.”

Ilana (7) ligt al in haar bed om te gaan slapen. Ze kijkt me angstig aan. “Mamma, weet je, soms ben ik heel bang dat mijn knuffels of dat geesten mij horen.” Ze kijkt achter haar, naar een hele berg knuffels achter haar hoofdkussen en ook even om ons heen in de kamer.

“Als ik eraan denk dat ik mijn ene knuffel liever vind dan de andere, want ik vind bijvoorbeeld Oe-oe [een aapjesknuffel] gewoon véél liever dan al mijn andere knuffels… Van haar hou ik het meest! Maar dan ben ik bang dat de andere knuffels jaloers zullen worden en dat ze dan iets heel gemeens zullen doen tegen mij! Want voor mij leven mijn knuffels echt he?!” Ze is een beetje gaan huilen. “Dat ze dan wraak gaan nemen ofzo! Dat kunnen ze, want voor mij leven ze echt he?!”

“En eigenlijk vind ik ook wel al mijn knuffels heel lief. Want ze zijn allemaal wel mooi en bijzonder. De ene is heel zacht, de ander heel mooi…”

Hmmm, hier wringt iets, denk ik ondertussen. Dat laatste is niet waar. Ze vindt niet al haar knuffels even lief… Als ze even stopt, zeg ik:

“Lieverd, ik snap dat je zo bang bent en ook verdrietig als je bedenkt dat je knuffels misschien wraak zullen gaan nemen of iets heel gemeens zullen doen tegen jou. Maar ik geloof niet dat ze dat zullen doen. Echt niet. Ze zijn allemaal goed en lief. Ze leven in jouw verbeelding. En ook geesten gaan je geen kwaad doen. Maar weet je wáár ik denk dat het je zeer doet?”

“Nee”, zegt ze door haar tranen heen.

“Ik denk dat het bij jou zelf zeer doet. Dat het zeer doet in je hart, omdat je voelt dat het pijnlijk is om van iets te houden en van iets anders niet. Dan maak je zo’n verschil: jij wel, maar jij niet! En dat dóet gewoon zeer, om zo’n oordeel te hebben over mensen of dingen. Dat voel ik ook zo, als ik dat doe.”

Ik aai haar even over haar hoofd.

“Maar weet je lieverd, ik hou ook meer van jou en Tian dan van andere kinderen. Daar kan ik niks aan doen. En ik hou ook meer van pappa dan van andere mannen. Maar ik kan ook heel veel van andere mensen houden…”

“Ja, maar wij zijn je kinderen! En pappa en jij horen bij elkaar!”

“Ja, dat klopt. Daarom is dat ook zo. Maar weet je, ik vind het eigenlijk wel heel mooi dat het je pijn doet wanneer je van de ene knuffel meer kan houden dan van de andere. Weet je waarom?”

“Nou?”, zegt ze.

“Ik geloof dat je die pijn alleen maar kunt voelen als je een heel puur hartje hebt. En dat vind ik er zo mooi aan!” Ik kijk haar blij aan. Het maakt me blij om zo met haar te praten. Ik ga verder:

“En je mag best van je lieve Oe-oe het méést houden, van ál je knuffels. Je mag altijd een voorkeur hebben!”

Ik voel even bij mezelf. Dat doet nog steeds een beetje pijn. Maar het is een soort vreugdevolle pijn.

“Dat doet nog steeds een beetje pijn he?” vraag ik Ilana. Ze knikt. “Maar die pijn voelt wel heel zacht… Eigenlijk wel alsof dat klopt ofzo. Volgens mij doet het alleen écht pijn als je iets wegduwt om iets anders liever te kunnen vinden. Of mooier. Als je iets wat je minder vindt, echt buitensluit. Met een scheiding ertussen. Dan doet het zeer.”

Er begint een lichtje te stralen in haar ogen. En haar lijfje ontspant.

“Ik snap het. Dus ik kan gewoon van iets houden! Zonder dat ik iets anders minder lief of mooi hoef te vinden!”

“Ja!”

Dan vraagt ze of ik pappa nog even wil halen voor een kus en een knuffel.

“Tuurlijk schat. Welterusten alvast.”

nl_NLNederlands