“Wil je mijn lichaam zijn?” wordt me gevraagd. Ik geef Marieke een hand en zeg: “Ja, ik wil je lichaam nu zijn”. We blijven elkaars hand vasthouden en ik sluit mijn ogen. Ik sta toe dat de energie van het lichaam van de ander door mij heen stroomt. Zodra ik het gevoel is dat dat is gebeurd, laat ik haar hand los, doe mijn ogen weer open en begin te vertellen:

“Ik wil heel graag bewegen, mijn benen zijn zo onrustig. Ik wil graag bewegen en dansen. Ik wil graag lachen en dansen. Maar ik durf ook niet goed heel uitbundig te zijn. Ik wil eigenlijk nog losser zijn en meer aanwezig. Ik voel zóveel energie in mijn lijf dat ik er geen raad mee weet. Ergens ben ik echt zó bang voor die kracht. Uit frustratie en door de opgekropte energie van: ‘ik moet wat, maar ik weet me geen raad, ik weet geen uitweg’,  krab ik mezelf op mijn voorhoofd. Een soort radeloosheid overvalt me. Ik schaam me heel erg daarvoor. Maar ik kan er niks aan doen. Ik mag niet, maar ik moet gewoon…”

Ik laat de energie gaan en wacht even of er nog iets komt. Dan ga ik verder:
“Ik voel ook een heel fijne energie om mijn schouders heen, als een warme deken. Dat voelt heel rustig en fijn.”
Dan vraagt Marieke wat haar lichaam wil.
“Ik wil graag dat Marieke zichzelf, haar eigen energie, gewoon zoals die is op ieder moment, bewegend en pratend naar buiten laat komen waar andere mensen bij zijn. Ik wil ook heel graag dansen op muziek.”

Ze herkent álles van wat ik heb gezegd. De energie, het willen bewegen, de paniek, het opgesloten gevoel.. En ook het krabben en de schaamte. Met tranen in haar ogen, doet ze haar pony omhoog en ik zie ineens dat ze op haar voorhoofd heel veel opengekrabbelde pukkeltjes heeft. De rest van haar gezicht is puntgaaf. Ik had er niks van gezien, zo verstopt onder haar pony en onder concealer.

Dit is een channeling die ik heb gedaan tijdens Teal Swan’s workshop ‘The fifth element’ in München in oktober 2017.

In principe kun je ieder deel van jezelf zélf channelen. Of iemand anders kan een deel van jou channelen. Op die manier kun je een gesprek voeren met een deel van jezelf. Vooral bij innerlijke tegenstrijdigheden of ziektes is dit een supereffectieve methode. Alleen al het channelen zelf, brengt begrip en verbinding. En dus rust en genezing.

Ook tijdens 1-1 sessies kunnen jij of ik een deel van jou channelen. Zodat je dat deel begrijpt en er weer een begripvolle en liefdevolle relatie mee kunt aangaan. Na het channelen, help ik je om weer helemaal jezelf te zijn en niet ergens in te blijven hangen.

Delen die jij en ik tijdens een sessie kunnen channelen, zijn bijvoorbeeld:
• je lichaam
• je hart (door sommigen je innerlijke kind genoemd)
• een ziekte of kwaal
• een spirit guide
• een fysieke pijn
• je chakra’s
• een orgaan
• een angst
• een verlangen
• het vuur in jou
Noem het maar op…! Welk deel vraagt je aandacht?

Door een deel van jou te channelen, te visualiseren en te bevragen, gebeurt er energetisch gezien héél veel. Je gaat een geheel nieuwe band aan met dat deel van jezelf. Moeiteloos en op magische wijze veranderen er daardoor dingen in jezelf. Een fysieke klacht kan verdwijnen, doordat je snapt wat het je wil vertellen. Een blokkade kan ineens niet meer nodig zijn, waardoor de weer energie gaat stromen. En iets moois, dat vast zat, kan meer dan weer moeiteloos ruimte krijgen in je leven.

Kun jij visualiseren?
Sommige mensen twijfelen of ze wel goed genoeg kunnen visualiseren om ermee te kunnen werken. Soms twijfelen mensen daardoor ook of een Completion Process wel werkt. Ze kunnen bijvoorbeeld iets niet letterlijk voor zich zien. Of er is een grote leegte waarin niks lijkt te kunnen ontstaan (ook leegte is trouwens iets waar je mee verder kunt!). Of mensen twijfelen of het wel waar is, wat ze voor zich zien, waardoor ze hun beelden steeds verwerpen. Maar echt: iedereen kan visualiseren. En ieder beeld is waardevol. Niet per se waar, maar wel waardevol.

Een visualisatie-experiment
Stel je maar eens een olifant voor. En laat de olifant nu ergens lopen. Waar loopt hij? Zijn er bergen of grasland? Zijn er meer olifanten om hem heen? Wat doet de olifant daar? Is er water? Wat voor planten zie je in je verbeelding? Is de lucht blauw of zijn er wolken?
Merk je dat je fantasie, je verbeelding, je antwoorden geeft op deze vragen? Er ontstaat een scène en door vragen te stellen en erin te vertoeven, komen er meer details bij.

(Lukt dit experiment niet, en wil je wel graag visualiseren, dan kun je dat met mij samen doen. Dan lukt het zeker!)

Invloed van beelden op je lichaam
Je lichaam reageert op al je mentale beelden, zoals wanneer er water in je mond loopt wanneer je denkt aan eten. Of zoals je bang werd als kind, wanneer je dacht dat er een inbreker in je huis was of dat er een monster onder je bed lag.

Je lichaam reageert ook op beelden die je letterlijk in de wereld ziet of die je in een film ziet of op het nieuws. De beelden die je ziet, maken dat je er iets van vindt, er iets bij voelt. Het heeft invloed op je. Dus wat jij ziet, het verhaal wat je ervan maakt, is subjectief. Je reactie op verhalen, is subjectief. Want je plakt er altijd je eigen verhaal overheen. Dat is helemaal prima. Het gaat erom het verhaal te leren kennen zoals jíj het creëert. Je kunt zo inzicht krijgen in de manier waarop jouw systeem werkt en hoe je ermee kunt omgaan, zodat het ook een stroom van blijdschap en vervulling geeft.

Invloed hebben op jouw verhaal
We hebben allemaal ons levensverhaal. En de manier waarop we dat verhaal onszelf vertellen, heeft invloed op hoe ons hele systeem eraan toe is. Als je verhaal klopt met wie je werkelijk bent, dan zul je je goed voelen en energiek. Dan zult je dingen doen die je gewoon graag doet. Je gaat de uitdagingen aan met vertrouwen in jezelf en je kunnen.
Maar als het verhaal niet meer bij je past, zul je in patronen terecht komen, die je niet wenst. Je zult je er niet goed bij voelen. Als je bijvoorbeeld steeds herhaalt dat je anderen tot last bent, dat je teveel bent of te druk, zul je steeds angst ervaren wanneer je iemand vertelt over jezelf. De angst is als het ware een signaal dat er iets graag je aandacht wil. Dat er overtuigingen zijn en een visie op je situatie die niet meer bij je past.
Door middel van visualisatie kun je in deze situatie gaan zitten, het aandacht geven en ermee werken. Op die manier verander je het verhaal, het patroon en dus je levensverhaal. Visualisatie is een middel om je leven weer te creëren in plaats van vooral te reageren op patronen die je niet dienen.

Visualiseren als taal van je nog onbewuste zelf
Visualiseren is een krachtige methode om je eigen systeem van denken, voelen en willen nog beter te leren kennen en te veranderen. Je kunt ermee in je verleden vertoeven, om dingen te begrijpen of op te lossen. Je kunt ermee in het heden voelen waar je nu staat en wat je volgende stap kan zijn. zo kun je je eigen potentie ontdekken. Je kunt ermee ook in de toekomst vertoeven, misschien om een brug te slaan tussen verleden, heden en mogelijke toekomst. Een toekomst die jij creëert! Als een rode draad in je leven. Er is echt een oneindig aantal mogelijkheden om visualisatie te gebruiken.

Visualisatie in de Completion Process
In de Completion Process wordt ook gebruik gemaakt van visualisatie, namelijk actieve visualisatie. Dat betekent dat je niet een visualisatie volgt die al uitgedacht is, maar dat je een beeldend verhaal laat ontstaan vanuit je eigen systeem. Daar gaan we mee aan de slag! Want die stroom van beelden is een stroom van creatieve, intelligente en helende levenskracht.  Je eigen systeem werkt feilloos en heeft alle oplossingen voor je klaar liggen.

Met deze vorm van actieve visualisatie ben je als het ware bezig met het opruimen en herorganiseren van je innerlijke huis. Wat er niet meer in hoort, doe je weg. Wat niet harmonisch staat, zet je goed neer. Wat er nog bij mag, haal je in huis. Zo ontstaat er ruimte voor de stroom van ‘puur jij’.

En dat ‘puur jij’, met alles wat je bent, wens ik iedereen toe!

Ik heb veel blaasontsteking gehad als kind. Behalve dat ik niet van drinken hield, was er geen fysieke oorzaak voor de blaasklachten. Toen ik een jaar of vijf was, moest ik naar het ziekenhuis om mijn blaas te laten onderzoeken. Of ik wel helemaal uitplaste.. Dus mijn moeder en ik gingen naar het ziekenhuis. Voor het onderzoek moest ik in twee keer uitplassen. Halverwege ophouden en dan verder. Ok, ik snap het. Ik moest op een tafel gaan liggen, met mijn billen op een soort kleine autoband, bloot, benen wijd en toen deed de dokter een buisje in mijn plasbuis. Wat?! Kan dat? Gatver, wat voelt dat naar! Ik verstijf in mijn hele reactievermogen. Ik wil eigenlijk wegrennen, maar ik onderdruk en bevries mezelf om het niet te doen. Waarom lig ik hier alleen en waarom staat mijn moeder ver weg achter glas?

Ze lieten vloeistof in mijn blaas druppelen uit een hangend zakje. Ik moest aangeven wanneer ik voelde dat ik moest plassen. Na een tijdje moest ik ineens heeel nodig. De dokter haalde het buisje eruit en ik plaste alles uit. Dat was eigenlijk niet de bedoeling, maar gelukkig hoefde het niet opnieuw. “Geeft niet, dat je helemaal uitgeplast hebt. Je hebt het goed gedaan hoor”, zeiden ze. “Hoezo? Goed gedaan? Ik moest toch half uitplassen en dan pas helemaal?”

Voordat ik me begon te verdiepen in trauma’s, wist ik niet dat zulk een ervaring een trauma genoemd werd. Ondertussen heb ik ervaren dat dat zo is. Ik kom nog regelmatig terug bij deze ziekenhuis-scene, wanneer ik me afvraag waar een patroon ontstaan is. Het was echt een kluster van trauma’s voor mij: intieme delen bloot en doorboord door een vreemde man, het niet goed doen, moeder ver weg achter glas, geen begrip voor wat ik echt nodig had.

Tijdens een Completion Process heb ik de dynamiek van de situatie compleet veranderd. Er hoefde in mijn verbeelding helemaal geen onderzoek te gebeuren. De dokter en het ziekenhuis heb ik effectief uit de weg geruimd, wat een sterk gevoel van persoonlijke kracht gaf. Ik heb een nieuwe moeder voor mijzelf gevisualiseerd, die begreep dat ik warme nabijheid nodig had om mijn koude blaas op te warmen. Mijn verbeelding genas dit patroon in al haar facetten en het voelt nu heel anders. De herinnering geeft mij een ander gevoel, er is rust, begrip en kracht in het verhaal gekomen. Dat is het wonder van je visualisatie!

Iedereen heeft in zekere mate trauma’s opgelopen, ook al kijk je terug op een fijne jeugd. Er zijn altijd momenten geweest dat je je afgewezen voelde, dat je alleen was en hard viel en dat er niemand was om je even te helpen, dat je ouders ineens heel boos waren op jou, of op elkaar en je snapte er niks van, je voelde je machteloos of net een zieltje te veel voor je ouders..

Al dit soort ervaringen laten sporen na. Het is een lichte vorm van Post Traumatic Stress Disorder (PSTD). Het maakt dat je steeds weer in dezelfde patronen vervalt. Of dat je altijd bepaalde lichamelijke klachten hebt.

Dat is in principe helemaal niet erg. Het heeft je gemaakt tot wie je bent en dat is, vanuit een bepaald perspectief, helemaal perfect. Maar PTSD of negatieve patronen beletten je wel om ten volle te leven. Helemaal als je zeker weet dat je PTSD hebt omdat je oorlog, verkrachting, verwaarlozing of iets dergelijks traumatiserends hebt meegemaakt.

In alle gevallen laat The Completion Process je zien waar de oorzaak van je huidige beklemmende emotionele en fysieke patronen vandaan komen en meteen tijdens het proces verander je deze patronen in een gezonde stroom van nieuwe levensenergie.

In plaats van trauma’s uit de weg gaan, ga je ze juist aan in een veilige omgeving. Je bént nu veilig. Als je er even uitstapt, ben je veilig. No matter what! Het wonderlijke is, dat je je zelfs veilig kunt voelen over het feit dat je je niet veilig voelt.

Een trauma heeft altijd meerdere lagen en meerdere aspecten, dus opeenvolgende processen zijn net als het afpellen van lagen van een ui. Je komt gaandeweg steeds dichter bij de kern en naarmate je die kern nadert, krijg je steeds meer van je levensenergie terug. In de meeste gevallen, is één Completion Process voldoende om in een bepaalde dynamiek een grote, bevrijdende verandering te laten gebeuren.

Waw! Dat was een heerlijke droom! Jemig, jammer dat ik wakker ben geworden… Ik had wel langer op dat paard willen rijden!!

Ken je dat? Dat je dromen zó tof zijn dat je wel langer wilt dromen? Of dat je heerlijke kunt verdwijnen in dagdromen, waarin je van alles meemaakt? Of is het voor jou andersom? Heb jij vooral verveldendedromen waarbij je juist blíj bent dat je weer wakker bent?

De impact van dromen
Dromen kunnen nogal een impact hebben. Zelfs op hoe je je voelt overdag. Positief of negatief. Heb je dat ook? Vraag je je dan wel eens af wat het allemaal te betekenen heeft? Dromen zijn een geweldige manier om je onderbewuste bewust te maken! Om aspecten die je nog niet weet over jezelf, te ontdekken!

De boodschap van dromen
De boodschap van een droom is altijd positief en kracht gevend. Ook wanneer de droombeelden angstig of vervelend zijn. Zelfs bij nachtmerries. Ik heb het nog niet anders meegemaakt 🙂 En ik heb ook echt wel hele nare dromen gehad, waarin ik gebeten werd door wolven, waarin ik neergeschoten ben met een pistool, of dat het licht het maar niet deed en er was íets vlakbij! Dan werd ik wakker met mijn hart in mijn keel. Kadengkadengkadeng.. Toch gaf de verborgen boodschap me altijd kracht.

Jij, en niemand anders, weet wat je droom betekent
Laat me je iets op het hart drukken: niemand weet beter wat je droom betekent dan jij! Hoe je de betekenis van je droom ontdekt, beschrijf ik hier. Heel kort: je herbeleeft de droom vanuit de belangrijkste elementen die voorkomen in de droom. Ik geef je een voorbeeld.

Mijn superpower paardendroom!
Dit is één van mijn liefste dromen met de gechannelde verborgen boodschap erbij.

“Ik sta op een grote rechthoekige vorm, een beetje als een bank, donkerbruin, zacht, ongeveer twee meter hoog. Ik ben een meisje met halflang blond haar, een jaar of 5. Ik weet niet zo goed hoe ik daar kom, zo hoog.
Wat is er om me heen? Een soort binnenbak van een manege. Er ligt zand in de ruimte en de ruimte is afgesloten door een houten plafond en muren, zoals je kunt verwachten in een manege. Verderop in de bak zijn een aantal paarden. Wow, hele grote paarden! Ze zijn een beetje verborgen in de mist, maar ik kan zien dat ze donkerbruin zijn en dat ze heeeeel groot zijn. Hun hoofden zijn wel een hele armlengte groot.
Eén van de paarden kijkt me nu aan en ik schrik ervan. Hij is zó groot en zijn energie is al even groot. Even sta ik als aan de grond genageld op mijn platform. Tegelijkertijd voel ik een immense rust en liefde uit de mooie zwarte ogen van het paard komen. Waw, zo vriendelijk, ZO vriendelijk… ongelooflijk. Mijn hart ontspant. Het paard komt nu langzaam naar me toe lopen tot het vlak voor me staat. Ik strek mijn hand uit en aai hem voorzichtig over zijn neus. Die ook echt heel groot is! Mijn handen lijken zo klein… Dan aai ik hem over zijn hele hoofd en knuffel hem. Wat een lief dier!
Dan vraagt hij me of ik een ritje op zijn rug wil maken? Ja, dat wil ik wel. En meteen zit ik op zijn brede rug. Alweer verbaas ik me erover dat het paard zo groot is. Zijn rug is zo breed dat ik er heel comfortabel op kan zitten.
Hij begint te lopen, we zijn nu buiten in een bos. Eerst zak ik nog wel eens wat naar de zijkant door zijn rustige schommelende bewegingen. Dan moet ik mezelf weer terug in het midden schuiven. Even later zit ik steviger en voel ik me één met de brede rug. Het paard gaat nu ook harder en draaft door het bos. Wat gaat dat heerlijk! Daarna galopperen we over een graslandschap met hier en daar een boom. Ik zit stevig, alsof ik één ben met het paard. We gaan heel hard met die grote benen van het paard! Dan zijn we weer terug in het bos. Ik buig soms opzij of ik buk voor de bebladerde takken. We stappen nu. Dan zijn we weer terug in de manege, in de binnenbak. Ik stap van de rug van het paard af. Ik sta weer op het zachte platform. Het paard Ik wordt wakker.”

Dit is de hele droom. Vervolgens ga ik de droom nog eens nadromen vanuit het perspectief van de belangrijkste elementen: het paard, de manegebak en het platform. Die elementen ga ik channelen, om hun karakter en betekenis te ontdekken.

Perspectief van het paard:
“Ik voel me groot, stevig en imméns rustig. Ik ben groot! Ik behoor tot een grote-paarden-familie. Ik ben omgeven door mijn familie. Ik ben één en al liefde en rust. Mijn hoeven staan stevig op de grond. Mijn lichaam is groot. Ik beweeg me makkelijk, moeiteloos zelfs. Mijn bewegingen zijn rustig en trefzeker. Mijn geest, mijn verstand (mind) voelt helder, kalm en ‘zacht’. Alsof mijn hoofd binnenin zacht is en helder.
Ik zie verderop een klein meisje staan op een zacht, bruin ding. Wat een lief meisje! Ik weet dat ze niet weet wat ze daar doet, op dat platform. ze weet niet hoe ze daar komt en waar ze naartoe zal gaan. Ze kijkt wat om zich heen. Haar lijfje is niet helemaal recht, maar een beetje voorover gebogen schouders. Ik wil wel naar háár toe. Contact maken. Ze ziet dat ik naar haar kijk. Ze kijkt wat angstig. Ik blijf even staan. Dan kijkt ze niet meer angstig, meer nieuwsgierig. Ik loop naar haar toe. Als ik voor haar sta, aait ze m’n neus. Een fijn klein, fris handje aait me over mijn hele hoofd. Heerlijk! Ik verheug me over dit contact en voel mijn hart blij en speels worden. Zullen we gaan rijden? vraag ik haar telepathisch. Meteen zit ze op mijn rug. Zo’n licht mensje! Eerst maar voorzichtig door het bos lopen. Af en toe voel ik haar wat opzij schuiven. Dan trekt ze zich aan mijn manen weer terug naar het midden. Als ik voel dat ze stevig zit en met mijn bewegingen meebeweegt, ga ik harder lopen. Draven, galopperen, het smallere paadje van het bos laten we achter ons. Nu vliegen we bijna door een graslandschap. Na een tijdje ga ik weer terug door het bos, naar de manege. Het meisje is weer op het platform. Ik ben terug bij mijn familie. Het meisje ziet me al niet meer. Ik weet dat ze me nooit meer zal vergeten.”

Perspectief van het platform:
“Ik sta hier, maar ik heb geen idee wat ik hier doe. Werkelijk geen idee. Het enige wat ik weet, is dat ik dat kleine meisje boven op mij heb gezet en dat dat de bedoeling is. Maar waarom, weet ik niet. Ik heb gewoon een arm gebruikt (die ik blijkbaar heb) en het meisje boven op mij gezet. Hop! Dat is dat.
Ik zie dat de paardenbenen naar mij toe komen. Maar ik kan niet zien wat er verder allemaal gebeurt daar boven. Daar bovenin kan ik niks zien. Het paard en het meisje zijn even weg. Dan zijn ze weer terug. Het meisje staat weer boven op mij.”

Perspectief van de binnenbak:
“Ik zit in de nok van het plafond en de hele bak is mijn lichaam. Ik omhul alles. Ik kan alleen maar toekijken en ik heb het idee dat ik niet bij de scène hoor. Niemand ziet mij hier. Ik zie het meisje ver weg onder mij op het platform staan. Ik zie het paard er naartoe lopen. Ik zie dat het meisje en het paard gaan rijden, de bak uit gaan. Ik kan niet mee, want het voelt alsof er een ballon tegen mijn buik aan gedrukt zit die mij tegenhoudt. Ik moet hier boven blijven. Ik wil eigenlijk dichterbij zijn en mee gaan met de rit. Want eigenlijk kan ik vliegen. Dat geloof ik.”

Nu ontstaat er een interactie tussen de elementen van de droom. Het verhaal wordt vervolgd.. Het leeft verder en laat zijn helende kracht zien.
Wat is de ballon die je tegenhoudt?
Ik hoor er niet bij hierboven. die ballon is het gevoel dat ik er niet bij hoor. Dat ik niet gezien wordt. Ik moet hier boven blijven en toekijken, zonder dat ik iets mag doen. Oh, nu kijkt het paard omhoog en ook het meisje ziet me. De ballon verdwijnt en ik zweef naar beneden. Ik ben een soort wezen van lucht in de lucht. Ik heb uitvloeiende vleugels, alsof ze steeds aangroeien en opgaan in de lucht. Als een eindeloze stroom. Ik ga mee met het paard en het meisje tijdens hun rit. Het paard kijkt af en toe op en knikt ‘yeah!!’ en ik zelf vlieg speels om hun heen. Even vlieg ik weer boven ze, dan ineens ín een blaadje, waar ik allemaal groene stromen zie en water in groene bubbeltjes. Dan vlieg ik naast het hoofd van het paard. Ik voel me speels en vrij. Ik kan in álles veranderen, als ik dat wil. Ik hou van het meisje op de rug. Oh eindeloos hou ik van ze. Als we terug in de bak zijn, blijf ik dichtbij het meisje. Ik ga zitten op het platform, vlak naast haar. In haar bijna.

Dan ineens ben ik het platform en de ‘lucht-engel’ zit op mij. En het meisje staat op mij, net na de rit. Nu weet ik ineens wat ik gedaan heb. Ik heb het meisje opgelift, de hoogte in, zodat ze het paard in de ogen kon kijken. Oh, dat was mijn functie. Natuurlijk! Nu was ik een zacht groot platform, maar ik weet ineens dat ik ook een hard houten platform kan zijn. Ik kan een vliegende boomstam zijn. Of een grote plaat die meerdere mensen optilt. Ik zie ineens een wereldbol voor me, met allemaal platformen, overal, onder alle mensen. En ik voel me verbonden met al die platformen. Overal gaan platformen de lucht in, om mensen op te tillen. Ik moet er van lachen, dat beeld van een wereldbol vol opspringerige platformen in alle soorten en maten. Poink, poink! Het paard knuffelt me even met zijn grote hoofd.

Wat een geweldige droom! En alle elementen zijn delen van mij. Sinds ik deze droom heb uitgewerkt op deze manier, ben ik me bewust van deze wonderlijke drie-eenheid:
• Het paard met zijn onvoorwaardelijke liefde
• Het platform met zijn gevoel de verbondenheid en het vertrouwen
• De lucht-engel met haar speelsheid en de veranderlijkheid
Een soort drie-eenheid van gevoelsstaten: onvoorwaardelijke liefde, vertrouwen en speelsheid.

Heb je ook een droom gehad of een visoen, die je misschien op je magische vermogens of gevoelsstaten wil wijzen? Je zult aangenaam versteld staan! Gebruik deze methode (link opent blog Tip over dromen begrijpen).

nl_NLNederlands